بستن چشمهايت چيزی را تغيير نمیدهد. هيچ چيز فقط به خاطر اينكه تو، آنچه را دارد اتفاق میافتد نمیبينی، ناپديد نمیشود.درحقيقت بار ديگری كه چشمهايت را باز كنی اوضاع حتی خيلی بدترخواهد بود.دنيايی كه ما در آن زندگی میكنيم اين چنين است. چشمهايت را كاملا باز نگه دار. فقط يك ترسو چشمهايش را میبندد.بستن چشمهايت و گرفتن گوشهايت زمان را متوقف نمیكند.

رمان کافکا در کرانه / نوشته هاروکی موراکامی

از دست دادن کسی که خیلی دوستش داشتی یک روند خاصی داره. اولش غمگین شدنه. بعدش افسوس .پس از یه مدت ،خیلی چیزا فراموش میشه و فقط مقدار زیادی دوست داشتن میمونه که تو رو دلتنگ میکنه. اما چه فایده؛ تو دیگه فراموش شدی.

هیچ شبی و هیچ زمستانی همیشگی نیست. همچنان که هیچ روشنایی و هیچ بهاری برای هميشه نمی ماند. آفتاب میتابد، شاخهها جوانه می زنند و همه ی شکوفهها زاده خواهند شد. هیچ ابری تا همیشه در برابر خورشید نمیایستد. روشنی سیاهی را میدرد، بهار همه جا را سبز میکند. سختیها هم روزی به پایان می رسند و باز دوباره روز از نو و روزی از نو. این چرخه تا پایان زندگی ما روان است.

مظلوم ترین حرف ها حرف هایی هستند که شب، پیش از خواب به ذهنت می رسه ولی نمی تونی به کسی بگی و توی سینه ات حبس می کنی تا فراموش بشن.

یک سال هم به همه اون سالهایی که مانند برق می گذرند اضافه شد